آیلتس یا تافل؟ کدام بهتر، آسان‌تر و معتبرتر است

هیچ آزمونی برای همه آسان‌تر نیست؛ به نقاط قوت شما بستگی دارد. اسپیکینگ آیلتس یک گفت‌وگوی واقعی با ممتحن است و برای کسانی که با یک شنونده بهتر فکر می‌کنند مناسب‌تر است؛ اسپیکینگ تافل در برابر زمان ضبط می‌شود و برای کسانی که جلوی آدم دستپاچه می‌شوند راحت‌تر است. لیسنینگ آیلتس لهجه‌های مختلف دارد و تافل بیشتر لهجه‌ی آمریکای شمالی.

در رایتینگ، تافل کاملاً تایپی و آکادمیک است، در حالی که آیلتس کاغذی امکان دست‌نویسی دارد و یک تسک گزارش نمودار (آکادمیک) یا نامه (جنرال) هم دارد. اگر تایپ‌تان سریع است و سؤال‌های آکادمیک ساختارمند را دوست دارید، احتمالاً تافل برایتان راحت‌تر است؛ اگر گفت‌وگوی انسانی و تسک‌های متنوع را ترجیح می‌دهید، آیلتس.

اول مقصد را بررسی کنید: دانشگاه، کارفرما یا اداره‌ی مهاجرت تعیین می‌کند کدام مدرک را می‌پذیرد و چه نمره‌ای لازم است. برای بسیاری از مسیرهای مهاجرتی فقط آزمون‌های مشخصی پذیرفته می‌شود، پس این شرط معمولاً پیش از سلیقه‌ی شما تصمیم را قطعی می‌کند.

اگر هر دو پذیرفته می‌شوند، بر اساس قالب انتخاب کنید و بعد روی رایتینگ و اسپیکینگ تمرین کنید، جایی که بیشتر داوطلبان گیر می‌کنند. «معتبرتر» بودن هم به مقصد بستگی دارد، نه به خود آزمون.

ETS، سازنده‌ی تافل، یک جدول راهنما برای مقایسه منتشر کرده است. برای نمره‌ی کل روی مقیاس جدید ۱ تا ۶: آیلتس ۹، ۸.۵ و ۸ ≈ تافل ۶؛ آیلتس ۷.۵ ≈ ۵.۵؛ آیلتس ۷ ≈ ۵؛ آیلتس ۶.۵ ≈ ۴.۵؛ آیلتس ۶ ≈ ۴؛ آیلتس ۵.۵ ≈ ۳.۵؛ آیلتس ۵ ≈ ۲.۵. طبق همان منبع، نمره‌ی ۵ و ۵.۵ تافل هم‌تراز سطح C1 در CEFR است.